Van heel ver drongen geluiden Benthe’s oren binnen. ‘…te verliezen, haar kind moet gered worden. Haal doeken, klemmen en vergeet alsjeblieft de kom met schoon water niet. Snel!’ Een lage mannenstem. Voetstappen. Waar was ze? Ze voelde dat ze voorzichtig werd neergelegd op een hard houten tafel. Een ruwe hand streek langs haar arm naar beneden en kneep zacht in haar hand. Grad. Waarom zag ze niemand?
Langzaam drong de situatie tot haar door. Ze was bezig geweest het haardvuur op te stoken, om water te koken. En uit het niets was er een verschrikkelijke hoofdpijn op komen zetten en was het haar zwart voor de ogen geworden. Daarna wist ze niks meer. Haar herinnering begon pas weer vanaf het moment dat ze die mannenstem had horen praten, en Grad haar hand had vastgepakt.
Haar kind. Ze gingen het kind halen! Vol angst probeerde ze te schreeuwen. Ze moesten weten dat het véél te vroeg was. Dat haar kind nog helemaal niet volgroeid was! Maar wat ze ook probeerde, haar mond weigerde te bewegen. Ook haar andere spieren weigerden dienst, en paniek maakte zich meester van haar. Ze voelde hoe haar huid klam werd van het zweet dat zich snel door haar poriën heen boorde. En alles wat ze kon doen was lijdzaam luisteren naar de geluiden om haar heen.
Links naast zich hoorde ze gesmoorde kreet, gevolgd door schel kindergehuil. Een andere mannenstem, hoger dan de eerste, sprak: ‘Een meisje, mevrouw! Gefeliciteerd hoor! Heeft u al een naam bedacht?’ De prille moeder antwoordde zacht; ‘Mariane Juul Mariët.’ Een mooie naam, dacht Benthe, en voelde tranen in haar ogen springen. Langzaam gleden ze langs haar slapen, over haar oren en verdwenen uiteindelijk in haar haar.
Rechts van haar zat nog altijd haar, Grad. Ze wilde dat ze hem terug kon knijpen in zijn hand en hoopte dat hij haar hand bleef vasthouden. Ze schrok toen plotseling de lage mannenstem van dichtbij klonk: ‘Meneer, u kunt beter naar de wachtkamer gaan. De operatie is niet zonder risico, en wij willen hier graag alle rust en concentratie voordat we beginnen.’
Grad’s hand liet de hare langzaam los, en weer wilde ze het uitschreeuwen. Geen kik. Langzaam verdwenen de voetstappen van Grad uit haar gehoor, en maakten plaats voor geluiden van metaal, water en het scheuren van doeken. Ze voelde handen die haar bij haar kleding vastpakten. Met een krachtige ruk, gevolgt door een scheur werd haar jurk bij haar buik open gemaakt. Daarna voelde ze dat al haar onderkleding met haast werd uitgetrokken. Naakt lag ze nu op de tafel, in angst voor wat er komen zou. Vurig wenste ze dat ze flauw zou vallen.
Met een ijzige kou raakte een scherp metalen voorwerp haar buik. Ze voelde het door haar huid heen snijden. Haar ogen rolden abrupt omhoog. Daarna voelde ze niets meer.
‘…wil niet stoppen. Ik heb meer doeken nodig!’ Pijn. Haar buik!
‘…navelstreng door, was hem schoon en kom zo…’ Een jongetje!
‘…haar man, nu!’ Grad!
Haar buik! Wat deed haar buik een helse pijn. Niet flauwvallen nu. Niet wegvallen. Ze hoorde voetstappen snel dichterbij komen en plotseling werd haar hand door twee handen krachtig vastgepakt. Was het Grad, of verbeeldde ze zich de ruwheid van de handen? Een vertrouwde stem begon huilend in haar oor te spreken: ‘Lieverd, hoor je me?’ Zijn stem! ‘Lief, we hebben een kindje. Een jongetje. Lothar!’ Lothar! Lot! ’Lieverd, alles komt goed. Alles komt…’